Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Η δυστυχία του να είσαι μαθητής στην Ελλάδα...


Το έτος 2006, οι μαθητές και μαθήτριες της Φινλανδίας πέτυχαν τις υψηλότερες επιδόσεις σε όλο τον λεγόμενο ανεπτυγμένο κόσμο στις πρακτικές επιστήμες (μαθηματικά, φυσική, χημεία, βιολογία, πληροφορική, στατιστική, οικονομικά κ.ά.), καθώς επίσης και σε πολλές από τις θεωρητικές, κυρίως στην ανάγνωση. Συστηματικά, τα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται στην κορυφή όλων των πινάκων αξιολόγησης που καταρτίζονται από διεθνείς, καταξιωμένους οργανισμούς, όπως είναι ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη), η Επιτροπή Παιδείας και Πολιτισμού της Ε.Ε. κ.λπ. Παρ' όλα αυτά, οι μαθητές και μαθήτριες της Φινλανδίας περνούν τις λιγότερες ώρες στην τάξη και ξοδεύουν πολύ λιγότερες ώρες σε διάβασμα στο σπίτι από τα παιδιά σε όλες σχεδόν τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

ΤΗΝ περασμένη εβδομάδα, το πιο δημοφιλές (σύμφωνα με τα «χτυπήματα») δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του BBC ήταν αυτό που αναφέρεται στο φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα, υπό τον τίτλο «Γιατί τα σχολεία της εξακολουθούν και πρωτεύουν διεθνώς;». Οπως σημειώνει ο Τομ Μπάριτζ που έκανε το ρεπορτάζ, η βασική φιλοσοφία του συστήματος είναι ότι κάθε μαθητής και κάθε μαθήτρια έχουν κάτι να προσφέρουν στην τάξη και στο σχολείο. Ακόμα και οι πιο αδύναμοι δεν πρέπει να τίθενται στο περιθώριο, αντίθετα, σε κάθε μάθημα υπάρχει ένας επιπλέον καθηγητής ή δάσκαλος, του οποίου αποκλειστική δουλειά είναι να κάνει ενισχυτικά μαθήματα στους μαθητές που δυσκολεύονται. Τα βοηθητικά αυτά μαθήματα γίνονται σε όλη την τάξη, ώστε να μην αισθανθούν οι ασθενέστεροι μαθητές ότι μειονεκτούν έναντι των άλλων. Δεν υπάρχει «παπαγαλισμός» των μαθημάτων στη Φινλανδία. Υπάρχει συζήτηση. Μαθητές και μαθήτριες ενθαρρύνονται να λένε τη γνώμη τους. Και από αυτές τις συζητήσεις γίνεται από τους καθηγητές η σημαντικότερη εκτίμηση για τις επιδόσεις των μαθητών τους. Εννοείται, δε, ότι στη Φινλανδία δεν υπάρχει το καθεστώς των ιδιαίτερων μαθημάτων που ανθεί εδώ.

ΜΕΧΡΙ τώρα, λέει η υπουργός Παιδείας της Φινλανδίας, Χέννα Βίρκουνεν, «δίναμε πολύ μεγάλη προσοχή στους ασθενέστερους μαθητές, και πώς θα τους βοηθήσουμε να βελτιωθούν και να ταιριάξουν με την υπόλοιπη τάξη». Αυτή η τακτική φαίνεται πως απέφερε καλούς καρπούς. Τώρα, το επόμενο βήμα, λέει, είναι «να ανεβάσουμε ακόμα πιο ψηλά τον πήχυ για όλους, αλλά και να επιβραβεύσουμε επιτέλους τους άριστους, που μέχρι τώρα τους είχαμε κάπως παραμελημένους». Τα παιδιά στη Φινλανδία αρχίζουν τη φοίτησή τους στο Δημοτικό Σχολείο στα 7 τους χρόνια. Το δημοτικό με το Γυμνάσιο είναι ενιαία, και τα 2 σχολεία συστεγάζονται. Θεωρείται πολύ σημαντικό να αποφεύγουν τα παιδιά αυτή τη δύσκολη, πολλές φορές ίσως και αχρείαστη, μετάβαση από το ένα σχολείο στο άλλο. Τέλος, το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι πολύ αξιοσέβαστο και από τα καλύτερα αμειβόμενα στη Φινλανδία. Εχει, όμως, και υψηλές απαιτήσεις το κράτος από αυτούς, αφού τους περνάει τακτικά από εξετάσεις και κρίσεις και δίνει εκπαιδευτικές άδειες για να ανανεώνουν και να εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους και να βελτιώνουν τις παιδαγωγικές τους μεθόδους.
(πηγή: Χρήστος Μιχαηλίδης, εφημερίδα Ελευθεροτυπία, http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=12/04/2010&s=to-anagnwstiko-ths-teleytaias-selidas)

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Και στην Ελλαδίτσα μας θα μπορούσε να γίνει κάτι αν το marketing δεν είχε απλώσει τα πλοκάμια του παντού!!'Ολα γίνονται για το κέρδος κάποιων ενώ το πραγματικό κέρδος είναι η σωστή μόρφωση των παιδιών στην ίδια τους τη χώρα. Τότε μόνο θα μπορέσουν αυτά τα παιδιά, οι αυριανοί ενήλικες, να κάψουν επιτέλους τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας "του κατεστημένου" και να ζήσουμε όλοι σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και όχι σαν ΜΕΣΑ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ κάποιων
Γωγώ

Τζούλια είπε...

πολύ σωστά Γωγώ αν και στην Ελλάδα αυτό που φταίει είναι κυρίως η έλλειψη οργάνωση και η προχειρότητα. Το να εφαρμόσουμε ξένα εκπαιδευτικά μοντέλα με τις υπάρχουσες κοινωνικές και πολιτικές δομές είναι εγκληματικό...
είναι σαν να βάζουμε έπιπλα πολυτελείας σε ενα ετοιμόρροπο σπίτι...

ΛΙΛΑ είπε...

Συμφωνώ απολύτως Τζούλια. Κι επειδή το σπίτι βρίσκεται ένα στάδιο πριν την τελική πτώση , μόνο ένα θαύμα θα μπορέσει να μας σώσει. Κι αυτό το θαύμα δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από τη μόρφωση, την παιδεία και τη σωστή εκπαίδευση αυτών που θα πάρουν αύριο τα πράγματα στα χέρια τους. Των παιδιών μας. Το ξέρουμε όλοι πολύ καλά, το αντιλαμβανόμαστε, αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Μήπως επιτέλους πρέπει να αφυπνιστούμε κι εμείς και να κάνουμε επιτέλους κάτι; Ο καθένας από το χώρο του και με το τρόπο του;

Καλημέρα σε όλους σας και καλή εβδομάδα!